Nadom alam mahsyar
masyaallah matak keular,
diakhirat kabéh geular,
ti pakuburuan ngaleuncar,
kaluar ka alam mahsyar

ari ngaran mahsyar eta,
palataran anu rata,
panas na waktu harita,
panon poé tujuh nyata,

teu jauh tujuhanana,
kira sapal antarana,
narojo tujuhanana,
ka jalma goreng amalna,

haneuweuh iyuh iyuh
pikeun urang tempat nyuuh
salawasna ngan pakewuh
ngupingkeun naraka ngaguruh

awak urang dirangsadan,
hanteu boga papakaian,
ngan hayang ideur-ideuran,
néangan anu nulungan,

ti dinya tuluy digiring,
sina nyorang cukang ramping,
sekeut alabatan pedang,
lembut alabatan rambut,

di handap naraka ngagolak,
lega na mang upluk-aplak,
sahéab gé awak asak,
seeur anu ting kocéak,

kafir jeung fasek ngaromong,
bener nabi téh teu bohong,
geuning ayeuna katembong,
ngan urang anu bedegong,

bareto mah teu percaya,
sugan  téh ngan ukur beja,
ayeuna mah teu sulaya,
pahala siksaan téh aya,

aduh indung aduh bapak,
sugan téh kieu rasana,
jadi jalma anu doraka,
kudu asup ka naraka,

elingkeun ieu pitutur,
ka sakabéh dulur dulur,
elingkeun siksaan kubur,
urang téh ulah takabur.